Analizirajuci najveci broj jela bosanske kuhinje, možemo reci da se u njoj na autentican nacin preplicu kolorit Istoka i Zapada, krož dug period odomacivanja jela Istoka i Zapada, pa cak i susjedstva, modifikovana su u toj meri da se slobodno mogu nazvati Bosanska jela.

Osnovne karakteristike bosanske kuhinje veoma dobro je definisao u svom strucnom radu Muhamed Duranovic, nastavnik kulinarstva u Sarajevu, a koje se, sa malim dopunama i izmjenama, svode na slijedece: "Ono što bosansku kuhinju razlikuje od drugih kuhinja, a sto je približava francuskoj kuhinji jeste to što u bosanskoj kuhinji, u pravilu, nema zaprške, te što se, opet u pravilu, ne upotrebljavaju jaki ljuti zacini, ili se upotrebljavaju u minimalnim kolicinama.

Bosanska jela u vecini slucajeva su lagana, pošto se pretežno kuhaju i dinstaju sa malo vode, po pravilu supa-fonda (nalivaju se temeljcem - bistrom supom) - pa tako imaju prirodni sok, odnosno umak koji u sebi nema nimalo zaprške. Orjentalni zacini se dodaju u malim kolicinama, i uglavnom su standardni (biber, aleva paprika) tako da oni ne umanjuju slast i ukus mesa niti bitno transformisu kompletan doživljaj samog jela.

Sa tog aspekta ona odgovara i savremenim zahtjevima medicine."Jela bosanske kuhinje u suštini su veoma prirodna, sa dosta povrca, voca, mlijeka i mlijecnih proizvoda. Pa su u jelima zastupljeni: spanak, zelje, patlidžan, paradajz, tikvice, mladi luk, mrkva, peršun, celer, praziluk (prasa), mohune, riza, zelene slatke paprike, šljive, dunje, slatko i kiselo mlijeko, pavlaka, slatki kajmak (mileram), kajmak, itd.